Introducing: Michael Kiwanuka

Hoogste tijd om de digitale stof weer eens van deze blog af te blazen. Om te beginnen dan maar meteen met wat nieuw soul talent: Michael Kiwanuka, hierboven met Tell Me a Tale. Heerlijke arrangementen, prachtige stem.. fijn retro videotje en dan op het einde die Coltrane like sopraan sax. Ik ben onder de indruk. Hij heeft tot nu selchts een EP met 3 nummers uitgebracht. Daar staat onder andere ook Worry Walks Beside Me op. Mag gerust meer uitbrengen deze meneer.

To Default, or Not to Default?

De daily chart sectie van The Economist komt altijd wel met iets interessants. De chart van gisteren (hierboven weergegeven) is er echt ene om over na te denken. Gemiddeld blijken landen die failliet gaan namelijk er een behoorlijk jaarlijkse groei aan over te houden (post-default). Een land als Uruguay zag zijn BBP na het faillissement in 2003 bijvoorbeeld groeien van minus 3% naar bijna 8% over een periode van 5 jaar. Om dit even in perspectief te plaatsen: China is de laatste twintig jaar jaarlijks gemiddeld met bijna 10% gegroeid. Landen lijken dus een behoorlijke incentive te hebben om zichzelf failliet te verklaren. Dan toch maar die geldkraan naar Griekenland dichtdraaien? Vandaag wordt er een beslissing over genomen. Als we krediet beoordelaar Fitch mogen geloven is Griekenland al zo goed als failliet.

Black Joe & De Honingbeertjes

Net ontdekt: Black Joe Lewis & The Honeybears, met hun nieuwe album Scandalous. En een schandalig plaatje is het het indeed. Muziek die bruist van de sleaze, en qua genres balanceert tussen oude soul uit de tijd van James Brown en blues a la Howlin' Wolf. Een band kan slechtere associaties oproepen me dunkt. Ook een beetje in hetzelfde straatje als het nieuwe album van Raphael Saadiq, maar dit album heeft meer het bandgevoel, meer gekartelde randjes, en klinkt gewoon vunziger. Mede door een hoger testosteron gehalte, alleen al of te lezen aan de tracktitels (Booty City, Messin' , Black Snake..) en de schandalig schuddende ritme sectie. Laat ik daar nou eens helemaal geen bezwaar tegen hebben.

Luisteren die handel, op Spotify.

R.I.P. Big Man

Ze vallen helaas de laatste tijd met de bosjes om. Het eerste wat ik vanochtend las op mijn standaard teletekst rondje was dat Clarence Clemons - al 40 jaar de saxofonist van Bruce Springsteen's E-Street Band - is overleden aan de gevolgend van een beroerte. Treurig, heel treurig nieuws. De beste man was na The Boss zelf namelijk de grootste ster van het gezelschap met zijn karakteristieke solo's. Mijn wens om ze eens samen live aan het werk te zien valt ook meteen in duigen.

Hier Thunder Road, misschien wel mijn favoriete Springsteen nummer.

"It's a town full of losers, and I'm pulling out of here to win"

Wel honderd keer gehoord denk ik, maar nog steeds kippenvel op dat moment.

Hieronder Clarence in actie op Pinkpop 2009.

Amon Tobin's Visual Experience

Amon Tobin is een Braziliaanse electronic producer, die alles behalve standaard 13-in-een-dozijn deuntjes maakt. Zijn laatste album ISAM is zo experimenteel, kent zo weinig structuur, dat ik er vooralsnog geen touw aan kan vast knopen. En toch is het een mateloos intrigerende geluidsbrei.

Vanavond brengt hij zijn plaat live ten gehore in de Melkweg, maar helaas is het al uitverkocht. Check hierboven voor een impressie. Wat een ongekende audio-visuele powertrip moet dat zijn! Hier nog een interessant filmpje over de bouw van de set.

Het hele album ISAM staat - inclusief commentaar van Amon zelf - op Soundcloud.

Geld verdienen met je smartphone

Gisteren las ik in de NRC over een coole nieuwe app voor op je smartphone: Roamler. Hiermee kun je geld verdienen door kleine opdrachtjes uit te voeren. Heineken wil bijvoorbeeld de kwaliteit van zijn getapte biertjes testen, en geeft je twee euro als je een foto stuurt van de schuimkraag van je biertje. Hoe vet is dat? Niks geen inspecteurs meer nodig, gewoon je eigen mobiele arbeidsmarkt. In de VS is er afgelopen maand een soortgelijk bedrijfje opgericht, genaamd Gigwalk. Hier zit wel toekomst in denk ik. Meer weten? Check de filmpjes hieronder of dit artikel.

Spotify Verovert Amerikaanse Markt

Zit je ook wel eens verlegen om frisse, nieuwe muziek, maar ben je te lui om (1) die ene onvindbare plaat op te speuren op het net en (2) te wachten op een trage download? Dan is Spotify de oplossing voor jou. Het is zoveel gemakkelijker dan piraterij. Sinds ik het programma een paar maanden geleden (gratis) heb gedownload, gebruik ik het echt veelvuldig om nieuwe dingen te ontdekken. Het is eigenlijk een soort Grooveshark, maar dan legaal, met een betere interface en geen incomplete zooi in de database. Plus de geluidskwaliteit is dik in orde. Bij de gratis versie heb je wel om de 5-6 nummers wat reclame tussendoor, maar dan neem ik voorlopig voor lief. Je kunt het programma bij wijze van spreke gebruiken als een soort Youtube voor muziek. Gauw even checken wat je ervan vindt, en dan de rest op de ouderwetse manier downloaden. Tenminste zo pak ik het nu aan.

Of misschien toch maar alvast een premium account aanschaffen? Vandaag is namelijk bekend geworden dat Spotify (met behulp van Facebook) zoals het er nu naar uitziet op korte termijn de Amerikaanse markt gaat veroveren. Vijf euro per maand voor onbeperkt gratis muziek is al niet veel, maar door die aanstaande introductie in de VS kan ik er de komende zomer meteen van genieten.

Benieuwd naar het meer technische verhaal achter Spotify? Check de powerpoint hieronder.

Shipyards in Bangladesh

Ik ben eruit: het slopen van schepen is een van de meest ondankbare banen ter wereld. In Bangladesh is het echter ´big business´. Honderden mensen wagen dagelijks voor een schamel loontje hun leven tussen de olie smurrie, zware metalen, en gevaarlijke constructies. Helaas hebben ze geen keus, aangezien het alternatief omkomen van de honger is. Het levert in ieder geval een indrukwekkend foto serie op. Bekijk hem hier. Gemaakt door Saiful Huq Omi.

Far Nearer & Beat For

Iedereen heeft vast wel eens van The xx gehoord. Welnu, één van de leden, Jamie xx, is ook een bevlogen dj. Check hieronder twee nieuwe tracks van zijn hand. Fijn spul. Vooral dat tweede nummer.

"Far Nearer
‘Far Nearer’ is an understated yet powerful production, its ecstatic, steel drum-driven rhythm merging beautifully with the pitch bent and re-interpreted vocal phrase “I Feel Better When I Have You Near Me”.
Beat For
Countering the sweetness of Far Nearer is B-side track ‘Beat For’, a dark and brooding beast blending half-remembered rave hooks with the same sense of rhythm and space that characterizes Jamie’s work with The xx."

Jamie xx - Far Nearer (limited vinyl & download out now - http://farnearer.com) by Numbers

Nieuwe Beirut Single

Hoera! Beirut - het sympathieke muziekgezelschap rond Zach Condon - komt met nieuw materiaal. Te beginnen met een nieuwe single. Zo te horen wederom Balkan folk met allerlei andere wereldse invloeden. Luister gauw hieronder.

Beirut - East Harlem by Revolver USA

Hisingen Blues

Godskolere wat is dit lekker zeg. Stomende bluesy seventies rock met een snufje psychedelica. Ik ben normaal gesproken helemaal geen liefhebber van het genre, maar man man man dit grooved werkelijk de pan uit. Het gelijknamige album is een absolute must voor iedereen die het betere rock werk weet te waarderen. 

Graveyard; toen ik de naam voor het eerst las dacht ik onwillekeurig dat ik te maken had met een metal band. Gelukkig niks van waar. De zoveelste prachtband uit Scandinavië. Wat doen ze daar in godsnaam in het water? 

Ode aan Gil Scott-Heron

Vrijdagnacht is 'the godfather of rap' overleden in een ziekenhuis in New York. De doodsoorzaak is nog niet vastgesteld. Wel is bekend dat hij ziek terug kwam van zijn reis naar Europa. Scott-Heron heeft jaren te kampen gehad met drugs en alcohol verslaving en ook leed hij aan aids. Hij is slechts 62 jaar geworden. Ik ben de laatste tijd nogal hooked geweest aan 's mans klassieker Pieces of a Man (album cover hierboven, wat een kop had die kerel!), dus bij mij kwam zijn overlijden extra hard binnen.

Gil Scott-Heron had een kenmerkende manier van muziek maken. Gezegend met een stem om U tegen te zeggen combineerde hij spoken word nummers, met o.a. soul, funk en rap.

Bon Iver, Bon Iver

Vier jaar geleden alweer (waaaaaaaaaat!? ik word oud...) verbaasde Justin Vernon, aka Bon Iver de wereld met zijn prachtige debuut For Emma, Forever Ago. Compleet uit niets en zonder platencontract werd het album in eigen beheer uitgebracht. Voor mij was het destijds een van de mooiste stukjes muziek van die herfst.

Voor de opnames sloot Vurnon zich aan het begin van de winter op in een afgelegen blokhut in Wisconsin. Compleet geïsoleerd van de rest van de wereld. Helemaal in zijn eigen wereld. En dat had zo zijn weerslag op de muziek. Het leverde intieme folk liedjes op, compleet ontstript van allerlei poespas. Je hoorde eigenlijk alleen een man met een mooie falsetto stem, en zijn gitaar getokkel. Maar toch bezat het allemaal een serene soort schoonheid.

Windeiren legde het album hem zeker niet. Zelfs Kanye West was fan, met als gevolg dat Vurnon mocht meedoen op diens Lost in the World. Een vreemde, maar geslaagde samenwerking.

Dit jaar is de man terug met een nieuwe solo plaat, die heel anders is qua instrumentatie. Gloomy synths, vage studio trickery, en hier en daar wat jazzy arrangementjes. De muziek straalt echter nog steeds dezelfde soort sobere tristesse uit, en dat is knap gedaan.

Hieronder Calgary, de eerste single. Hier nog een ander voorproefje, inclusief close-ups van het prachtige artwork.

Suck It and See

Het nieuwe album van de Arctic Monkeys - Suck it and See - is te vinden op het net! Na een paar luisterbeurten valt hij me een beetje tegen moet ik zeggen. Paar goeie nummers, paar mindere. Er zit niet echt veel vaart in het album. En die stoner invloeden van Josh Homme, tja ik weet het niet. Op Humbug pakte het goed uit, maar een Don't Sit Down Cause I've Moved Your Chair gaat redelijk snel vervelen.

Van de poolaapjes verwacht ik eigenlijk gewoon een flinke portie energie, catchy hooks, en ingenieuze, geestprikkelende teksten. Dat laatste is meestal wel aan Alex Turner toe te vertrouwen, maar ook hij is niet echt in vorm op deze plaat helaas. Maar goed, misschien is het een groeiplaat en denk ik er over een week compleet anders over. You never know.

Hieronder drie nummers die ik tot de betere reken. Live bij Jools Holland overigens.

The Hellcat Spangled Shalalala vind ik misschien wel het beste nummer van de hele plaat. Het is een eenvoudig nummer, maar heeft een heerlijke Smiths-achtige vibe. De teksten zijn weer typisch Turner ('And did you ever get the feeling that these were things she said before / Her steady hands may well have done the devils pedicure / So what you waiting for?'). De über ironische shalalala's waar wel vaker in de britpop mee gedweept wordt, maken het nummer helemaal af. Het idee van een roekeloze serenade spreekt me verder ook wel aan ('When she walks her footsteps sing / A reckless serenade'), en Library Pictures is kort maar krachtig.

The Shoe-Thrower's Index

De laatste tijd slaat in het ene na het andere Arabische land de vlam in de pan. Yemen en Syrië zijn op dit moment wel het ergste denk ik. The Economist voorspelde een aantal maanden geleden al - na de revolutie in Egypte - dat het in die landen fout zou gaan. Hieronder zie je het model dat ze gebruikten. Erg tof is dat het model interactief is, waardoor je ook een beetje met de variabelen kan klooien. Als je bijvoorbeeld de persvrijheid zwaarder laat wegen zie je dat Saudi Arabië gestaag klimt op de lijst. Dat land is sowieso een tikkende tijdbom. Zodra de koning daar (al aardig op leeftijd) het loodje legt kon het in die regio nog wel eens ernstig mis gaan denk ik. Doe je eigen voorspellingen, en kijk waar je op uitkomt!

Elmatic

Vroeger, heel vroeger, toen ik nog een klein gangstertje uit L-Hill was (jeweet toch), luisterde ik veel naar hiphop. Dan heb ik het over dik tien jaar geleden. In de jaren daarna heb ik weinig hiphop meer geluisterd, omdat ik van mening was dat er nog maar weinig boeiends in dat genre gaande was. Zoals wel vaker leidt een gebrek aan kennis tot foute oordelen. Tegenwoordig, sinds een jaar of 2-3, heb ik het genre weer in mijn armen gesloten en luister ik weer volop naar plaatjes vol met chille beats en fijne mc's.

Vroeger, heel vroeger, was Illmatic van Nas één van m'n favoriete albums. Vandaag kwam ik erachter dat ene eLZhi als ode een cover album heeft uitgebracht: Elmatic. En dat album klinkt goed! Het modernere jasje past de nummers heel goed, en de teksten en tracktitles zijn hier en daar ook veranderd. Al met al een mooi eerbetoon en voor mij een mooie trip down Memory Lane.

Het hele album is hierzooo gratis te downloaden.

Hieronder alvast de tracklist en de clip van Halftime.

Tracklist:
The Genesis (2:36)
Detroit State of Mind / Houseshoes Shout (4:45)
Halftime (2:12)
Memory Lane (3:48)
The World Is Yours (6:17)
Represent (3:10)
Life’s a Bitch (5:54)
One Love (7:22)
It Ain't Hard to Tell (3:49)
Pete Rock Shout (6:51)

Danger Mouse vs. Jack White

Dat Danger Mouse (DM) een baas is wist ik al langer. De man treedt zelden op de voorgrond, maar is al vaker de stuwende kracht geweest achter albums in diverse stijlen. Zonder DM geen Gnarls Barkley en zat Cee Lo waarschijnlijk nog maar wat te ploeteren in de marge. Zonder DM geen The Mouse and The Mask (vet album met MF Doom). Zonder DM geen Gorillaz of The Good, The Bad & The Queen. Zou Damon Albarn net zo goed zijn geweest zonder de inbreng van deze man? Verder nog meerdere samenwerking met aansprekende artiesten als The Shins, Sparklehorse en David Lynch. De man verzint alitjd wel wat unieks. Helaas ook ondergewaardeerd. Bij deze een veer in zijn reet.

Zijn nieuwste project is ook weer de moeite waard. Dit keer werkt hij samen met componist Daniele Luppi. Niemand minder dan Jack White zingt een paar nummers in. Verdere referenties : Ennio Morricone. Het hele album is te beluisteren op de 3voor12 luisterpaal. Oordeel zelf!

Eefje de Visser - De Koek (2011)

"Ik zit stil, ik zit stil, ik zit stil
Compleet van de wereld en vergeten wat wil"

Afgelopen tijd is er weinig terecht gekomen van bloggen. Wat voor een oh zo belangrijke dingen ik dan te doen had verder? Nou, onder andere werken aan mijn master thesis. We hebben daar slechts 10 weken voor, dus dat moet meteen in de zesde versnelling en volle gas. Geen pretje, maar gelukkig is er de nodige afleiding en vertier. Zo was ik afgelopen donderdag op het bevrijdingsfestival in Park Transwijk te Utrecht. Prachtig weer, veel bier, met als resultaat een mooie gebruinde huid (ahum) en een lege bankrekening. Met andere woorden een zeer geslaagde dag dus.

De muziek was die dag eigenlijk bijzaak, maar toch wilde ik één act niet missen: Eefje de Visser. Haar debuut album De Koek is namelijk een Nederpop pareltje in wording. Normaal gesproken heb ik helemaal niks met Nederlandstalige muziek. De drie B's (Borsato, Bauer, Bløf), Jan Smit en dat andere gespuis uit inteeltdorp: het kan me allemaal gestolen worden. Ook de door kenners gewaardeerde Spinvis en Roosbeef vind ik maar geneuzel. Maar toen ik dit album voor het eerste hoorde was ik oprecht verbaasd. Geen idee hoe ik erop ben gekomen, maar het beviel me meteen.

De plaat staat vol met nummers die stuk voor stuk inventief in elkaar zitten. Diverse stijlen worden in de blender gegooid. Van pop tot folk, van heuse disco beats tot jazzy toeters. Alles wordt tot een smakelijk geheel gesmeed. Wanneer ik zowaar een Waitsiaanse arrangementen bespeur word ik nog blijer. Qua sfeer variëren de nummers van vrolijk/euforisch met pulserende disco deuntjes ('Genoeg', 'Hartslag'), mild melancholisch gitaar georiënteerde deuntjes ('Trein', 'Schotland', 'In het Gras', Ik dacht na'), tot wrevelige ballads ('Verdriet').

De voordracht van Eefje is ook bijzonder charmant. Niet dat ze zo'n wonderbaarlijke stem heeft, zeker niet, maar prettig wel. Haar kracht is dat ze een ontzettend goed gevoel heeft voor melodie. En de refreinen zijn steeds catchy en nestelen zich binnen no-time in je hoofd.

Voor de rest straalt het album gewoon een enorme speelsheid uit die me wel bevalt. Live bleef dat alles in Utrecht ook overeind staan. Ze had niet de power om de festival weide plat te spelen, maar daar is het natuurlijk ook helemaal de muziek niet voor. En iedereen kwam sowieso nog pas net binnen. Lekker rustig. Goed toeven was dat. Over twee weken staat ze weer gratis op het Neude op Festival aan de Werf. Ik denk dat ik maar weer ga kijken.

Eefje de Visser - Afdwaalt


Eefje de Visser - Trein

Tune-Yards

Dit is gewoon te leuk om niet te delen. Afgelopen jaren hadden we steeds Vampire Weekend, dit jaar hebben we Tune-Yards. Oftewel: voorjaarsmuziek pur sang. Dit moet toch zelfs de grootste azijnpissers vrolijk maken. Grappige clip ook! Via de welbekende hooivork.

Till the Sun Turns Black

Ray LaMontagne - Be Here Now


Wat is er mooier dan 's nachts, wanneer ieder normaal mens al lang en breed in bed ligt, de koptelefoon opzetten en plaatjes draaien? Ik kan zo gauw niet iets bedenken. Na een lange dag dringt in alle stilte de muziek extra goed door. Zo ook het album Till the Sun Turns Black van deze introverte Amerikaan. Meer specifiek de opener Be Here Now. De toon wordt meteen gezet. Ontzettend sfeervol en een en al berusting. Werkelijk een magistraal nummer. Ray heeft er een nieuwe fan bij, dat is één ding dat zeker is.